mindless pleasures.

Al ruim tien jaar lang werkt Janssen in de marge van het Belgische striplandschap aan een oeuvre dat bestaat uit onconventionele stripromans die zich niet laten inkapselen door de brave rechthoekjes van de doorsnee krantenstrip. Vanaf de eerste pagina van De kruisweg van Mpyisi – dat het eerste deel van het tweeluik De grote toveraar vormt – word je overdonderd door Janssens lawaaierige tekenstijl. Met ruwe, vette pennentrekken schetst hij drukke tekeningen die krioelen van de details en druipen van de vitaliteit. De tekstballonnen schreeuwen je weinig subtiel toe. Willy Vandersteen had er ongetwijfeld barstende migraine aan overgehouden

De grote toveraar is een moderne hervertelling van een Afrikaans dierenepos. Van den vos Reynaerde, maar dan in de brousse. De haas Bakamé is de Afrikaanse tegenhanger van Reynaert: een sluwe opportunist die eerbare beroepen als dief, pooier en ritselaar op zijn cv heeft staan. De hyena Mpyisi is net zoals de middeleeuwse wolf Isengrijn een gemakkelijke prooi voor de listen van Bakamé. Als ware antiheld van het verhaal strompelt hij in een potsierlijk geruit pak door de jungle.

Wanneer de eer van Mpyisi’s vrouw wordt besmeurd, ziet de hyena zich verplicht haar naam te zuiveren. Mpyisi schakelt daartoe de hulp in van de tovenaar Bwana Kero. De zoektocht naar deze even mysterieuze als schrikbarende figuur vormt de aanzet voor een aaneenschakeling van onheilspellende koortsdromen en erotische uitspattingen, dit alles geïnjecteerd met flinke scheuten slapstick. Hoogtepunt van het verhaal: de helse rit naar het hart van het oerwoud in een gammel busje. Denk aan een kruisbestuiving van Speed en Heart of Darkness.