mindless pleasures.

Onder het motto ‘if it’s me and your granny on bongos, it’s The Fall’, voert Mark E. Smith meer personeelswissels door dan de doorsnee voetbalploeg. Ook in de aanloop van Imperial Wax Solvent heeft hij alweer een rist muzikanten aan de deur gezet en met evenveel gemak een vers blik opengetrokken. Datzelfde procedé voltrok zich ook tijdens de opnames van Reformation Post TLC. Het leidde tot een rammelende, halfbakken plaat, gevuld met cynische scheldtirades richting de pas ontslagen muzikanten, zo zou de TLC uit de titel staan voor traitors, liars and cunts. Enige scepsis was ons dan ook niet vreemd toen we vernomen dat de notoire brompot opnieuw de studio was ingedoken, dit amper een jaar na het wisselvallige Reformation. Maar die vrees was tot onze opluchting voorbarig: The Fall klonk in jaren niet zo geïnspireerd.

Imperial Wax Solvent opent verrassend fris met ‘Alton Towers’. Smith mompelt over een donkere, trage melodie heen, terwijl een theremin en ongedefinieerd gepiep en gerammel een lugubere backdrop vormen: cartooneske spookhuismuziek die we nog niet eerder van The Fall hoorden. Meteen daarna barst de plaat pas goed open. Het door wolvengehuil geïntroduceerde ‘Wolf Kidult Man’ is strakke, energetische garagerock, vooruit geslingerd door een riff waarvoor vele jonge honden enkele ledematen veil zouden hebben. In het aanstekelijk poppy ‘I’ve Been Duped’ neemt Elena Poulou, alias mevrouw Smith, de vocalen voor haar rekening terwijl de rest van de groep haar in koor begeleidt.

Het epische ‘50 Year Old Man’, nu al een klassieker in het oeuvre van de 30-jarige groep, klokt af op 11:36 en is onderverdeeld in verschillende suites die worden onderbroken door – godbetert – een banjosolo. Het nummer vat drie decennia The Fall uitstekend samen: repetitieve Mancabilly opgebouwd uit postpunkgitaren, ranzige basriffs en overgoten met het sardonische geneuzel van de frontman. Terwijl een pompende bas het nummer vooruit stuwt, lanceert Smith een vuilgebekte paranoïde tirade jegens alles en iedereen die hem ooit scheef aankeek. ’I’m a 50 year old man / and I like it / I’m a 50 year old man / what are you gonna do about it’, sneert hij als een anti-Mick Jagger. Het typeert de tegendraadsheid van de groep uit Manchester om het zwaartepunt van de plaat helemaal vooraan te programmeren.

Na dit bijzonder sterke openingskwartet kent de plaat een dipje: ‘Strange Town’ is een obligate, snel afgehaspelde cover, ‘Taurig’ een elektronisch tussendoortje waar wij warm noch koud van worden. Smith en de muzikanten van dienst herpakken zich echter snel met ‘Tommy Shooter’, een dreigend punknummer met prominente keyboards, en Smith die Beefheartiaanse nonsens in het rond strooit: ‘I’ll reduce your knees to noodles / your doberman pinchers to poodles’. De aan en uit flikkerende gitaren maken van ‘Is This New’ een catchy rocker en het rommelige ‘Latch Key Kid’ ploetert vooruit onder dwang van een zompige bas. De vijftigplusser lijkt zich uitstekend in zijn sas te voelen en wisselt continue tussen zijn oudemannenstem en een hoger bereik. De plaat sluit af met de schurende en piepende gitaren van ‘Exploding Chimney’.